موانع پیش‌روی گردشگری روستایی

عیار اقتصاد – تهران به‌رغم توسعه گسترده شهری و نزدیک شدن به استانداردهای جهانی، به‌دلیل بی‌توجهی به دیگر مناطق خود به‌ویژه روستاها از گردشگری روستایی غافل مانده و حتی در مسیر توسعه روستایی نیز قرار نگرفته است.

روستاگردی یکی از مهم‌ترین شکل سفر برای بسیاری از گردشگران است که برای رهایی از شلوغی‌ها و دغدغه‌های شهری مدتی در یک فضای آرام و بکر جهت گذراندن اوقات فراغت موردتوجه قرار گرفته است. سازمان جهانی گردشگری برنامه اصلی توریسم برای سال ۲۰۲۱ را باتوجه به همه‌گیری ویروس کرونا در جهان و تعطیلی نسبی بازار گردشگری توسعه روستاگردی درنظر گرفته است و بوم‌گردی به‌عنوان وسیله‌ای برای توسعه اقتصاد جوامع محلی و همچنین رشد و توسعه جوامع محلی در اشتغال و سطح زندگی به‌شمار می‌رود.

ایران باتوجه به تنوع اقلیمی و فراوانی روستاها دارای پتانسیل‌ها و ظرفیت‌های لازم برای ارائه و نشر این نوع از گردشگری است اما به لحاظ زیرساخت‌ها و محرک‌های اقتصادی اقدامات لازم جهت توسعه روستایی درنظر گرفته نشده است.

با این حال، بسیاری از روستاهای ایران همچون ابیانه، کندوان، ماسوله، اورامان، فیلبند، میمند، پلنگان، ماخونیک، بیاض، خرانق، مازیچال، نوشا، نگل، تمین، وانشان، سرولات، لیقوان و ورکانه موردتوجه بسیاری از گردشگران داخلی و خارجی قرار گرفته و سالانه افراد زیادی را برای سفر به این مقاصد به‌سوی خود جذب می‌کنند.

برخی از روستاها برای گردشگران از قبل شناخته شده و بسیاری دیگر از آنان با سفرهای استانی موردتوجه توریست‌ها قرار می‌گیرد و این امر منجر به شناخت و آگاهی از جاذبه‌های گردشگری بسیاری از روستاها در سال‌های اخیر شده است.

این را به اشتراک بگذارید!

دیدگاه‌ها

پاسخی بگذارید